Babykleding


Goh het is al weer een tijdje geleden dat ik zwanger was van Indy. Indy was al heel lang gewenst, maar door o.a. Het feit dat ik aan de ziekte van Crohn lijdt, maakte het zwanger worden niet vanzelfsprekend. 

Eigenlijk hadden we het totaal losgelaten. Ik had een superleuke job en een puber in huis. Leuke vrienden en het was eigenlijk wel goed zo. In april 2012 voelde ik mij steeds niet fit. Last van buikpijn, misselijkheid en algehele misère. Ik zei nog tegen Roel, als het maar weer niet mijn darmen zijn. Ik tobde zo een weekje of 2 aan, tot mijn vriendin vroeg: ben je niet zwanger? Ik wuifde deze gedachten snel weg

Toch een goede week later deed ik een zwangerschapstest en wat bleek? Ik was hartstikke zwanger. Ik kon het niet geloven. En was blij en bang tegelijk. Waarschijnlijk heel erg herkenbaar voor veel vrouwen.

Omdat ik niet wist wanneer ik zwanger was geraakt, mocht ik een kleine week later een echo laten maken, om te bepalen hoe ver ik was. Met knikkende knieën en zweethandjes gingen we naar het echocentrum. 

Eenmaal op de bank werd er gel op mijn buik gedaan. Het was direct raak. We hoorden een stevige hartslag en zagen een klein hummeltje liggen. Ik was op dat moment al 10.4 weken ver. En alles zag er goed uit. Ineens ging alles in stroomversnelling. In verband mijn leeftijd werd er met 12 weken de nipt afgenomen. Toch wel spannend. Gelukkig bleek alles goed. Behalve de misselijkheid. Gelukkig kreeg ik fijne pilletjes en was het ergste gevoel weg.

Wij hadden in januari al een vakantie geboekt en vertrokken op 1 juli met vrienden naar Tunesië. Ik was op dat moment 14 weken zwanger. Wij wisten nog niet wat ons kleine prulleke zou zijn. Maar heb deze vakantie wel heel veel gefantaseerd over kamertje, kleding enzo. 

De dag na onze thuiskomst hadden wij een geslachtsbepaling gepland staan. Een gat in de lucht gesprongen, toen bleek dat Indy een meisje bleek te zijn. Zeker omdat wij allebei echt het gevoel hadden dat het een jongetje zou worden. 

Nu konden wij heel gericht nadenken over een kamertje en aankleding. In 2012 had ik geen weet van de wereld van Handmade spulletjes. Goh, had ik maar…….

Als ik nu zwanger zou zijn, zou ik gek worden van alle mooie spulletjes die worden aangeboden via instagram, Pinterest, Etsy en de mooie merkjes die inmiddels zijn uitgegroeid tot echte merken.

In die tijd shopte ik mij suf, op zoek naar mooie en betaalbare kleertjes. Mijn zwangerschap verliep super goed. En na 40.5 weken was ze daar eindelijk. Na een supersnelle bevalling van 2.5 uur lag ze met 4.500 gram en 56 cm schoon aan de haak op mijn buik.

Wij konden ons geluk niet op. Toen bleek dat ik complicaties had en naar de OK moest, wist ik niet dat deze ingreep mijn hele leven zou veranderen.

Om een lang verhaal kort te maken. Door de complicaties van de operatie heb ik blijvende schade opgelopen met uiteindelijk arbeidsongeschikt als gevolg.

Ik was het eerste jaar veel te druk met het genieten van ons kleine meisje. Ik zat in de ziektewet en genoot van elk moment. Maar toch wilde ik iets meer om handen hebben en kocht ik in een wilde bui een naaimachine. Na een dag klooien, had ik hem met dezelfde vaart bijna buiten gegooid. Maar de aanhouder wint. De eerste tijd was ik vooral met katoentjes bezig. Een hoes voor de naaimachine, en wat andere kleinere projectjes waren het eindresultaat.

Ik was op zoek naar een paar leuke mocassins voor Indy, maar kon niets naar mijn zin vinden. Uiteindelijk ontdekte ik Etsy.com. Er ging een wereld voor mij open. Ook daar kocht ik mijn eerste patroon om mocassins te maken. Van een oude tas maakte ik mijn allereerste paar. 

Super trots was ik. Ik ging op zoek naar een leer leverancier waar ik kleine stukken leer kon inkopen. Die vond ik. Ik maakte ook een account op instagram aan en begon met slofjes maken. Al heel snel kreeg ik leuke reacties en ook mijn eerste bestellingen.

Maar wat zijn er een hoop creatieve mensen op deze wereld. Die echt de mooiste spulletjes maken voor babies en kinderen. 

%d bloggers liken dit: